พอเอ่ยถึง ฌาน มักนึกถึงฌานของพวกฤๅษี แล้วทำให้ไม่อยากติดอยู่ในฌาน เพราะอ่านพบว่า พอตายไปจะเกิดเป็นพรหมหรืออรูปพรหม กว่าจะได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์เพื่อมีโอกาสบำเพ็ญบุญบารมีอีก จะต้องใช้เวลานานอีกกี่อสงไขยก็ไม่รู้ หรือเข้าฌานแล้วจะทำให้มีอิทธิฤทธิ์ต่างๆนานา ซึ่งเห็นว่าไม่ใช่ทางสายตรงมุ่งสู่มรรคผลนิพพาน ซึ่งผู้ที่กล่าวเช่นนี้ไม่เห็นมีใครสักคนที่เคยเข้าฌานได้สำเร็จ มีแต่บอกกันไปแล้วพากันกลัว ฌานจึงกลายเป็นเรื่องน่ากลัว เป็นเรื่องที่ติดป้าย "ต้องห้าม"

หากฌานเป็นสิ่งต้องห้าม เหตุใดจึงมีกล่าวไว้ในพระไตรปิฎกบ่อยครั้ง หากฌานที่ว่าไว้เป็นฌานของพวกฤๅษี ทำไมจึงไม่ตัดออกไปจากพระไตรปิฎกไปเสียเลยตั้งแต่แรก ยิ่งในยุคของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีผู้ฝึกฌานแบบฤๅษีมากมาย ไม่จำเป็นต้องเขียนบันทึกไว้ในพระไตรปิฎกให้ละเอียด นี่แสดงว่าฌานต้องมีประโยชน์อย่างยิ่ง

ฌานก็คือฌานของศาสนาพุทธ ขอให้ฝึกโดยใช้มรรคแปดให้ครบ เมื่อมีสัมมาทิฏฐิเป็นที่ตั้ง มุ่งละสักกายทิฏฐิ วิจิกิจฉา สีลัพพตปรามาส แล้วจะไปกลัวฌานทำไม

Go to top