วิปัสสนาเป็นเป้าหมายสำคัญของการปฏิบัติกรรมฐาน มุ่งให้เกิดปัญญารู้แจ้งเห็นจริง เพื่อรู้ทันและสามารถเอาชนะกิเลส จะได้ไม่ต้องหวนกลับมาเกิดอีก

วิปัสสนาเป็นเรื่องง่ายที่จะพูดถึง อย่างบอกให้คิดพิจารณาการเกิด แก่ เจ็บ ตาย ให้เข้าใจว่าเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ใครๆก็สอนกันได้ พูดถึงกันได้ คิดกันได้ และเข้าใจกันได้ ทำให้นักปริยัติซึ่งอ่านตำรับตำรามาเยอะ จำมามาก หรือคนชอบคิด พอพบว่าธรรมะช่วยทำให้ชีวิตมีความสุขสงบมากขึ้น มักนึกเข้าใจกันเอาเองว่า วิธีที่ตนฝึกใช้ได้แล้ว

ถ้าวิปัสสนาเป็นเรื่องง่าย ทำไมในช่วงที่พุทธองค์ทรงตรัสรู้ใหม่ๆ จึงทรงท้อพระทัยว่า ธรรมนั้นลึกซึ้งยิ่งนัก ไม่ง่ายสำหรับบุคคลทั่วไปจะเข้าใจ

ส่วนสมาธิ แม้อธิบายวิธีปฏิบัติให้เข้าใจกันได้ แต่มิใช่ง่ายกว่าจะฝึกฝนจนจิตสงบ สาเหตุที่อ้างว่าไม่ต้องฝึกสมาธิให้มากนักหรอก ที่แท้เพราะตัวเองฝึกสมาธิไม่สำเร็จเสียที

การปฏิบัติธรรมมิได้จบเพียงแค่ความเข้าใจ หากต้องฝึกจนรู้เท่าทันกิเลส เข้าใจในเหตุและผล ที่ไปที่มา และเหตุปัจจัยที่เกี่ยวข้อง จึงเรียกได้ว่า รู้แจ้ง และต้องมีเชื่อเต็มร้อยในความรู้นั้น เพราะได้ประสบพบเห็นจากการฝึกปฏิบัติของตนเองจน เห็นจริง อีกด้วย

Go to top