Print

สมัยที่ผมเป็นเด็กอนุบาล คุณพ่อซื้อของเล่นให้เล่นเป็นโปลิสจับขโมย มีปืนเด็กเล่นกับกุญแจมือทำด้วยพลาสติก ตัวกุญแจมือมีดอกกุญแจที่มีหน้าตาเหมือนกับกุญแจไขตู้เซฟเก็บเงินของคุณพ่อ เห็นคุณพ่อใช้กุญแจไขเปิดประตูตู้เซฟได้ ผมเลยลองเอากุญแจพลาสติกของเล่นไปทดลองไขประตู้ตู้เซฟบ้าง พอหมุนแคร็กเดียวกุญแจพลาสติกก็หักคารูกุญแจตู้เซฟ จะแคะออกมายังไงก็แคะส่วนที่หักค้างรูกุญแจไม่ออก ยังดีที่คุณพ่อไม่ได้ดุอะไร

เรื่องนี้เหมือนกับประสบการณ์ที่ได้จากการฝึกสมาธิไม่มีผิด ตราบใดที่ไม่เคยฝึกอย่างจริงจังย่อมเหมือนกับความคิดอ่านของเด็กที่ไม่รู้ประสีประสา เห็นกุญแจทุกดอกเหมือนกันไปหมด กว่าจะโตจนรู้จักแยกแยะ ต้องใช้เวลาเรียนรู้อีกนาน ต้องทำผิดแล้วผิดอีกหลายครั้งกว่าจะรู้ว่าทำถูกเป็นอย่างไร

ผู้ไม่เคยฝึกสมาธิ จะไม่มีทางเข้าใจว่าสมาธิเป็นยังไง ที่ได้ยินได้ฟังว่า "ทุกคนสามารถมีสติทุกขณะได้อยู่แล้ว ขอเพียงตั้งใจมีสติระลึกรู้ตัวอยู่เสมอถือว่ามีสมาธิแล้ว" คนพูดแบบนี้เหมือนกับเด็กยังไม่โต คิดกันเอาเองว่าโลกของผู้ใหญ่เหมือนกับโลกของเด็ก สมาธิที่ว่ากันว่าเป็นสมาธิ เป็นได้แค่สติเท่านั้น และเป็นแค่สติชนิดที่ไม่ได้ฝึกฝนให้ชำนาญ เป็นสติซึ่งยังมีช่วงเวลาเผลอมากกว่าไม่เผลอ ถ้าวันหนึ่งมีเรื่องที่เกิดขึ้นให้รู้ 100 เรื่อง จะรู้ได้จริงแค่ 2-3 เรื่อง แล้วเข้าใจกันไปเองว่าตัวเองสามารถมีสติตามรู้ได้ตลอดเวลา เพราะไม่เคยได้รู้ทันสักทีว่าที่เผลอไปน่ะมีอะไรบ้าง

อย่าว่าแต่คนที่ไม่เคยฝึกสมาธิเลย ขนาดคนที่ฝึกสมาธิยังเผลอกันได้ สมาธิมีหลายระดับ ถ้าไม่เคยเข้าสมาธิระดับสูงๆจะไม่รู้ว่าสมาธิในขั้นที่เหนือกว่าเป็นยังไง ดังนั้นผู้สนใจฝึกกรรมฐานควรมุมานะฝึกซ้ำแล้วซ้ำอีกให้ชำนาญ อย่ารีบร้อนบอกตัวเองว่าเป็นผู้ใหญ่ ทั้งๆที่ตัวเองยังเป็นเด็ก